Mijn wedergeboorte

Mijn wedergeboorte

Mijn naam is Henny Groenhout, ruim 40 jaar getrouwd met Ada Hooijer en een trotse (groot)vader van 3 kinderen en 6 kleinkinderen. Ik heb mij samen met mijn vrouw op 24 februari 1991 bekeerd tijdens een samenkomst van de Gemeente des Heeren in Apeldoorn. Hoe dat zo is gekomen wil ik u graag vertellen. In de hoop dat u geraakt wordt, u zich verwondert over de werken van onze God de Vader en Zijn Zoon Jezus Christus.

Ik kom zelf uit een groot gezin met 2 broers en 7 zussen. We konden het altijd prima met elkaar vinden, ondanks het feit dat we allen niet dezelfde vader hadden. Mijn moeder was namelijk na de oorlog gescheiden van haar eerste man en opnieuw getrouwd met mijn vader, die ook een scheiding achter de rug had. Mijn moeder nam haar 5 kinderen mee en samen met mijn vader kwamen daar nog eens 5 kinderen bij. U kunt zich voorstellen dat het een levendige boel bij ons thuis was.

 

Aan godsdienst werd bij ons thuis eigenlijk niet gedaan. Ik kan me nog wel herinneren dat mijn vader voor we begonnen met het eten bad "Heere zegen deze spijzen, amen". Daar moesten we dus met z'n allen op wachten, daarna was het eten geblazen. Ik vond dat toen wel fijn, want ik hield van orde en regel en zo begonnen we in ieder geval tegelijk met het eten...

 

De tijd liep natuurlijk door, we werden ouder en de tijd was daar dat ik mijn toekomstige vrouw ontmoette. Haar zuster was bevriend met mijn zuster in het verre Amsterdam. En ik was op 20 jarige leeftijd tijdens mijn diensttijd bij de Luchtmacht overspannen geraakt. Ik was al een aantal maanden bij huis toen ik het idee kreeg om eens bij mijn zuster op bezoek te gaan. Achteraf zie ik dat als de hand van God, die mij op Weg hielp naar een beter Leven.

 

We werden na verloop van tijd bevriend, raakten verliefd en zijn getrouwd. Ik wist toen niet dat haar familie zich in het verleden had aangesloten bij de Gemeente des Heeren in Amsterdam. Ook niet dat zij op jonge leeftijd die Gemeente weer had verlaten en eigenlijk de Heere de rug had toegekeerd. Wat mij wel opviel was de liefde en warmte die haar ouders en natuurlijk zij zelf uitstraalden.

 

Als haar ouders weer eens bij ons op bezoek kwamen, had mijn schoonvader regelmatig de gewoonte om te vertellen over de verhalen die in de Bijbel opgeschreven stonden. Vooral het verhaal over Jozef, die door zijn broers als slaaf verkocht was, werd regelmatig aangehaald. Het is gebeurd dat mijn schoonmoeder tegen haar man zei dat het nu wel genoeg was. Waarschijnlijk nam ze het voor mij, als ongelovige, op. Maar het mooie van dit alles was, dat ik het helemaal niet erg vond en met aandacht naar die verhalen luisterde. Niet wetende dat de Heere Jezus met mij bezig was.

 

Nu hadden wij bijna elk jaar nog contact met een nicht van mijn vrouw en haar man in Apeldoorn. Zij waren en zijn ook leden van de Gemeente des Heeren, maar dat wist ik niet. Op een dag nodigde de man, die heel goed aanvoelde dat mijn vrouw terugverlangde naar een Leven met de Heere, haar uit om een samenkomst van de Gemeente des Heeren in Apeldoorn te komen bijwonen. Ze beloofde een keertje te komen en zo gezegd, zo gedaan.

 

Ik had het van haar gehoord en vond dat ze gewoon moest gaan. Je moet elkaar vrij laten, was en is mijn overtuiging. Ik zie haar nog zo gaan, op de fiets naar het station en het was steen koud! Op een gegeven moment zie ik haar terugkomen: ze had de trein gemist en wilde niet te laat komen, want dan zouden alle ogen in de vergaderzaal op haar zijn gericht zijn en dat wilde ze zeker zo'n

eerste keer niet. Ik had erg veel medelijden met haar, zo koud geworden en dan voor niets gegaan.

 

Maar gelukkig, de man van haar nicht informeerde dezelfde dag nog waar ze was gebleven. Hij stelde voor dat hij haar voor de avondsamenkomst zou ophalen. Nou, dat is ook zo gebeurd en ik bleef alleen thuis. We hadden afgesproken dat ik haar 's-avonds bij die mensen weer zou ophalen. Nu had ik eigenlijk helemaal geen zin, ik zat al tijden helemaal niet lekker in mijn vel en nu moest ik weer

in de auto daar naar toe. Het liefst was ik lekker thuis gebleven.

 

Toen ik daar het huis binnen kwam werd ik eerst verrast door de vele mensen die er waren, volgens mij werd er nog iets aan een verjaardag gedaan, en vervolgens door de warmte die ik daar voelde. De mensen waren allemaal zo aardig en er ging een enorme rust en liefde vanuit.

 

's-Avonds op weg naar huis voelde ik mij een heel ander mens. Ik dacht nog terug aan de uitnodiging die Ada meekreeg, om nog een keer naar de samenkomst te komen. Ja, werd er gezegd, het is ook voor jou, Henny! Ik lachte maar wat en wist me eigenlijk geen houding te geven...

 

Het bleek me toch wel nieuwsgierig gemaakt te hebben, want ik besloot tot vreugde van mijn vrouw toch een keertje mee te gaan. Dus zijn we op een zondagmorgen met z'n allen naar de samenkomst van de Gemeente des Heeren gegaan. We werden gelukkig opgevangen door onze vrienden uit Apeldoorn en ons werd een plaats naast hen aangeboden. Het viel mij op dat de vrouwen en de mannen gescheiden van elkaar zaten. Maar ik vond dat ook wel mooi, het had iets plechtigs. Verder moest ik er erg aan wennen dat het gebed van de voorganger(s) zo hard door velen werd beaamd. Het was allemaal wel erg vreemd. Aardige mensen, maar verder deed mij het gebrachte Woord eigenlijk niets.

 

Na de samenkomst zijn we nog met onze vrienden uit Apeldoorn uit eten gegaan en daarna weer naar ons huis in Deventer gereden. Onze oudste dochter was echter in de Gemeente in contact gekomen met een meisje van ongeveer haar leeftijd en dat klikte. Ze werd die morgen uitgenodigd om mee naar haar huis te gaan. Dat was natuurlijk heel leuk voor haar en heel gastvrij van die mensen, maar ze moest 's-avonds weer opgehaald worden. Onze dochter zou die avond ook weer meegaan naar de samenkomst.

 

Achteraf gezien gebeurt er dan iets bijzonders: in plaats dat ik haar zou opvangen na de samenkomst bij het gebouw van de Gemeente des Heeren, ben ik zelf naar die samenkomst gegaan! En daar werd het Woord gebracht middels getuigenissen van allerlei mensen. Ik werd helemaal verbroken en heb gehuild en gehuild. Niet uit verdriet, maar door een verslagen geest. De Weg, de Waarheid en het Leven werd aan mij persoonlijk geopenbaard!

 

Ik wist niet wat er met mij gebeurde, wat mij overkwam. De vriend uit Apeldoorn, die naast mij zat, stelde voor dat ik mij zou buigen voor de Heere. Ik wist al wel dat je op die manier kon bekeren en een nieuw hart kon krijgen. Maar ik zei tegen hem dat, als ik mij zou bekeren, ik dat met mijn gehele gezin wou doen. Achteraf denk ik nog vaak aan die woorden, ik eiste nogal wat van de Heere...

 

Ik herinner me ook nog heel goed dat de voorganger en zijn vrouw 40 jaar getrouwd waren en die avond na de samenkomst o.a. trakteerden op koffie met gebak en een slaatje. Het smaakte mij prima, maar op een gegeven moment dacht ik: ik zit hier maar de boel op te eten en hoor er niet eens bij... Toen mijn dochter maar gewaarschuwd dat we weg gingen en nadat die lieve mensen ons bij hoog en laag beweerden dat het niet erg was en we rustig nog konden blijven, zijn we toch richting huis gegaan.

 

Thuisgekomen heb ik er uitvoerig met mijn vrouw over gesproken. We kwamen gezamenlijk tot de conclusie dat we beter even rustig aan konden doen. Alles nog eens op een rijtje zetten, want er gebeurde nogal wat in ons gezin. Voorlopig maar even niet naar de samenkomst, misschien op een later tijdstip nog eens, maar nu even niet.

 

Ach, als de Heere werkt, wie zal het keren. Aan deze tekst denk ik nu als ik terugkijk naar wat er daarna gebeurde. De vriend uit Apeldoorn belde de donderdag erna op en kreeg mijn vrouw aan de lijn. Zij vertelde dat ze met mij de zaak besproken had en dat we een volgend bezoek voorlopig uitstelden. "Van uitstel komt afstel" heeft hij toen gezegd en mijn vrouw voelde dat dat wel eens heel waar kon zijn. Ze beloofde hem dat zij zondag weer zou komen op de samenkomst. Maar toen ik van mijn werk thuis kwam en dit hoorde, werd ik een beetje boos. We hadden dit niet afgesproken en ik was niet van plan om mee te gaan. Dan moest ze maar alleen gaan!

 

Het weekend naderde en het liet me niet met rust. Ik was er de vrijdag erna de hele dag mee bezig. Toen ik 's-avonds naar bed wilde gaan, kwam het idee in me op om te stoppen met roken. Ik had gehoord en gezien dat Gemeenteleden niet roken en mocht ik heel misschien zondag toch meegaan, dan moest dat er in ieder geval aan. Ik heb toen mijn laatste pakje shag in de vuilnisbak gegooid. De volgende dag heb ik voordat ik naar bed ging mijn goede pak klaargelegd voor de zondag. Mocht ik misschien toch meegaan, dan zie ik er in ieder geval netjes uit. Voor alle zekerheid had ik, zonder iets tegen mijn vrouw te zeggen, de wekker op acht uur gezet...

 

Toen de wekker afliep en we beide ontwaakten uit onze slaap, keek mijn vrouw me slaperig aan. "Waarom heb jij die wekker gezet, je weet toch wel dat ik die niet nodig heb", vroeg ze me op verbaasde toon. Ik brabbelde wat en wist zo gauw niet de juiste woorden te vinden. "Ik laat je niet alleen gaan, ik ga met je mee", antwoordde ik even later beslist. Ze vond het geweldig en we gingen samen naar beneden, waar onze kinderen reeds aan de ontbijttafel zaten. Mijn vrouw vertelde hun dat we naar de samenkomst in Apeldoorn wilden gaan. De oudste was huiswerk aan het maken en vroeg meteen: "Gaat pappa ook mee?". "Ja, pappa gaat ook mee", was het antwoord. "Dan ga ik ook mee", klonk het vastberaden en ze klapte haar boeken dicht. De andere twee jongere kinderen kregen in de gaten dat er wat gaande was. "Moeten wij dan ook mee en dan ook nog twee keer op zondag?", vroegen ze ons met grote ogen en enig vertwijfeling in hun stem. Ik wist niet wat zo de gewoonte was in de Gemeente en vroeg het mijn vrouw. Volgens haar moesten ze vroeger van haar ouders allemaal mee. "Dan gaan jullie dus ook gewoon met ons mee", was mijn verlate reactie.

 

We zijn na het ontbijt in de auto gestapt en toch wel behoorlijk zenuwachtig op weg gegaan naar het gebouw "Licht & Leven" van de Gemeente des Heeren in Apeldoorn. Wat zou deze dag ons brengen, hoe zou het allemaal gaan lopen? We waren niet al te vroeg, want toen we binnenkwamen was de zaal heel behoorlijk gevuld. (Later hebben ze ons verhaald dat ze allemaal in spanning zaten of dat gezin uit Deventer nog zou komen.) Onze vrienden vingen ons boven in de zaal op en we namen weer naast hun plaats. Er werden zoals altijd voor het begin van de dienst liederen gezongen onder begeleiding van het orgel. Het voelde goed om weer daar te zijn. Om tien uur begon daadwerkelijk de dienst en er werd een lied uitgegeven door een voorganger. Nadat dat lied gezongen was, volgde net zoals de vorige keer het gebed. Het was al een stuk minder vreemd voor me. Na het gebed volgt altijd weer een ander lied. En toen gebeurde er iets wat bij de mens niet mogelijk is, tenzij God de Vader hem trekke.

 

Ik werd net als de vorige keer weer helemaal verslagen, begon weer te huilen en wilde zo gauw mogelijk naar voren om mij te bekeren. "Kan ik al naar voren gaan?", vroeg ik zacht aan mijn buurman. Natuurlijk kon dat en ik ben meteen gegaan. Ik heb me op een van de stoelen die vooraan in de zaal bij de voorgangers stonden neder gebogen. Zij hebben mij de handen opgelegd en ik heb mij vernederd voor de Allerhoogste. Het was een heel bijzonder moment, dat ik nooit meer kan en zal vergeten. Wat ik precies gebeden heb, weet ik niet meer. Maar ik heb Hem wel beloofd, dat als Hij mij al mijn zonden wilde vergeven, ik Hem wilde dienen. Ik heb gevoeld dat al mijn zonden van mij werden afgenomen en dat ik als het ware opnieuw werd geboren. Toen ik naar mijn plaats terugging was ik verlicht door de Geest en voelde ik mij heel erg gelukkig.

 

Mijn vrouw bleek ook geraakt te zijn door Zijn Geest en kwam naast mij om zich ook te buigen voor God. Wat een geweldig voorrecht dat we dat samen mochten doen zoals ik graag gewild had! Ik voel dat nog steeds als een heel grote Genade, die God ons in Zijn grote Liefde heeft geschonken.

 

Toen mijn vrouw ook terug ging naar haar plaats en de dienst voortgezet werd, kwam er even later nog een jonge vrouw hevig snikkend naar voren. Ik zag nog net een staartje van het haar met daaromheen zo'n boerenbonte zakdoek geknoopt. Tot mijn verbazing en grote vreugde bleek dat onze oudste dochter te zijn die zich ook aan de Heere wilde geven. Ook zij ontving met grote vreugde een nieuw hart van God. Ach, wat waren we blij en wat was er na afloop grote blijdschap onder het gehele volk des Heeren. Want de Heere had zich betoond en weer nieuwe schapen aan Zijn kudde toegevoegd.

 

Copyright © All Rights Reserved